Kiedy pierwszy raz przyleciałam do Japonii, kraj kwitnącej wiśni przywitał mnie z hukiem, bo trzęsieniem ziemi o sile 5,1 w japońskiej skali sejsmicznej. Stałam ze znajomym Japończykiem, który odebrał mnie z lotniska, w kolejce do wyrobienia karty SUICA. Byłam zmęczona po dwunastogodzinnym locie, ale też podekscytowana, bo wreszcie udało mi się dotrzeć do Japonii.

Przede mną stał sznurek innych turystów, głównie z państw azjatyckich. Ciężkie powietrze w niskim pomieszczeniu bez okien przyprawiało o duszności, a obsługa punktu wydawała mi się co najmniej opieszała. Staliśmy tak może z piętnaście minut, kiedy nagle ziemia pode mną zaczęła się kołysać, a z telefonów ludzi dookoła dobiegł straszny, przeszywający dźwięk. Mój telefon też wysłał alert, ale nawet nie zdałam sobie z tego sprawy. Najpierw pomyślałam, że kręci mi się w głowie. Co się dzieje, zrozumiałam dopiero, gdy zobaczyłam trzęsące się szyby przy wejściu do pomieszczenia.

— Jishin — stwierdził Takuya, kiedy było już po wszystkim. — 5,1 to dość mocne – mówił raczej tonem spikera z wieczornego wydania wiadomości, ale z jego twarzy dało się odczytać niepokój.
Japończycy zawsze gdzieś z tyłu głowy mają świadomość, że trzęsienie ziemi może nastąpić w każdej chwili, i mimo pozornego opanowania, traktują to zupełnie poważnie.

Nie wiem, jak długo to trwało. Może trzydzieści sekund, może minutę lub dwie. Byłam w takim szoku, że czas mi się zatrzymał. Moja mina musiała być bezcenna, bo kiedy było już po wszystkim, podniosłam głowę i spojrzałam na dziewczynę, która stała w kolejce z przodu. Uśmiechała się, na pewno nie do mnie, a ze mnie, ale nie tak złośliwie. Raczej jak ktoś, kto widzi reakcję osoby, która po raz pierwszy doświadczyła trzęsienia ziemi na własnej skórze.

Tak przywitała mnie Japonia. „Welcome to Japan” jak piorunem trzasnął.

Nikomu nic się nie stało, ale pociągi na chwilę stanęły. Dojazd z lotniska Narita do Tokio zajmuje średnio około 1–1,5 godziny, w zależności od wybranego środka transportu. Zameldować się w hotelu miałam do 21:00. Bez szans, żebym zdążyła. W obliczu grożącej bezdomności podczas pierwszej wizyty w Tokio zrezygnowałam ze stania w kolejce. Kupiłam kartę Welcome Suica w automacie i z Takuyą poszliśmy na peron, z którego miał odjechać pierwszy, jakikolwiek pociąg do Tokio. Nikt nie panikował, nikt nie krzyczał. Zupełnie jakby nic się nie stało. I mi udzielił się ten nastrój, bo w sumie co mogłam zrobić?

Kiedy przyjechał pociąg, który składem bardziej przypominał metro, wsiedliśmy do niego. Już w środku wyjęłam telefon i napisałam maila do hotelu, że z powodu trzęsienia ziemi nie zdążę na ostatnią godzinę zameldowania. Wiele słyszałam o tym, że Japończycy nie są zbyt elastyczni, ale z uwagi na okoliczności ktoś poczekał na mnie w recepcji.

Moja japońska przygoda rozpoczęła się ciekawie i nerwowo, ale potem było już tylko lepiej. I chociaż poczułam w Japonii łącznie kilka wstrząsów, to na lotnisku ostatnio obywa się bez zakłóceń.

Jak dojechać z lotniska Narita (NRT) do Tokio?